W 1667 istniał w klasztorze nowicjat. W 1687 ustanowiono studium filozofii z profesorem Bernardem Małkiewiczem. Ojciec Cyryl Rudnicki otrzymał stopień bakałarza i wykładał filozofię moralną (w 1688 został profesorem). Nowicjat ten musiał potem upaść, bo ponownie zakładano go w 1828 i znowu w 1843. W 1833 założono studium gramatyczno-retoryczne, natomiast w 1845 studium teologii dogmatycznej oraz kaznodziejskie. Nowicjat i studium zakończyły swoją działalność w 1864. Od czasu powstania wspólnoty istniała w klasztorze biblioteka, która w 1681 miała na stanie 86 książek.
Za czasów Augusta III Sasa wspólnota przeszła z prowincji małopolskiej karmelitów do wielkopolskiej (w 1824 do warszawskiej). Klasztor był popularnym miejscem pielgrzymkowym, rozwijano tu kult Maryi Bożej Rodzicielki. Propagował go m.in. ojciec Marek Jandołowicz, jeden z duchowych przywódców konfederacji barskiej. Mimo niebezpieczeństwa represji ze strony zaborcy, zakonnicy podjęli obowiązek opieki religijnej nad prześladowaną przez Rosjan ludnością unicką. Podczas powstania listopadowego w klasztorze rezydował sztab armii polskiej z generałem Antonim Jankowskim.