Obecne założenie kościelno-klasztorne zaczęto prawdopodobnie budować tuż po powołaniu konwentu w 1659. Na wzór budowli krakowskiej kościół miał mieć trzy nawy. Okres wyniszczenia Polski wojnami nie sprzyjał szybkim postępom na budowie. Kościół i kaplicę Męki Pańskiej zbudowano do 1704, jednak dalsze prace ciągnęły się nadal i konsekracji dokonał biskup Jan Kanty Lenczowski w 1782. Świątynia odziedziczyła wezwanie kaplicy, tj. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. w 1864 wzniesiono plebanię.
Kościół jest murowaną, trójnawową, orientowaną bazyliką. Jest długi na 65 metrów, szeroki na 30 metrów i wysoki na 15 metrów. Jego powierzchnia wynosi 1206 m², a kubatura 26 532 m³. Nawa główna jest pięcioprzęsłowa, prezbiterium trójprzęsłowe, zamknięte prostopadłą ścianą, węższe od nawy, oddzielone odeń łukiem tęczowym. Prezbiterium i nawę przykrywa sklepienie kolebkowe z lunetami. Nawy boczne, niższe od głównej o ⅓, przykrywa sklepienie krzyżowe. Są one oddzielone od nawy głównej czterema parami arkad półkolistych. Podział pionowy nawy głównej i prezbiterium wyznaczają zdwojone pilastry toskańskie. W prezbiterium znajduje się sześć okien zamkniętych łukiem odcinkowym, a w nawie głównej osiem (w lunetach sklepienia).