Gullace twierdzi, że „komisja została w istocie powołana w celu przeprowadzenia pozorowanego dochodzenia, które miałoby wstawić dobre imię lorda Bryce’a w miejsce tysięcy brakujących nazwisk anonimowych ofiar, których historie pojawiły się na łamach raportu”. Komisja opublikowała swój raport w maju 1915 roku. Charles Masterman, dyrektor British War Propaganda Bureau, napisał do Bryce’a: „Twój raport okrążył całą Amerykę. Jak zapewne wiesz, nawet najbardziej sceptyczni deklarują się [teraz] jako przekonani, tylko dlatego, że go podpisałeś!”. Przetłumaczony do czerwca na dziesięć języków raport stanowił podstawę późniejszej propagandy wojennej i był wykorzystywany jako źródło dla wielu innych publikacji aż do najbardziej radykalnej kampanii „Powiesić cesarza”.
Sensacyjne relacje pojawiały się wciąż, także poza Wielką Brytanią. Na przykład w marcu 1917 roku Arnold J. Toynbee opublikował pracę pt. The German Terror in Belgium, w której położył nacisk na najbardziej drastyczne opisy niemieckich perwersji seksualnych, takich jak: „Na targu w Gembloux belgijski kurier zobaczył ciało kobiety przybite do drzwi domu mieczem wbitym w jej klatkę piersiową.