Wiosną 1538 roku, na prośbę Ignacego Loyoli, powrócili do Rzymu, gdzie zostali oskarżeni o herezję, a po procesie oczyszczeni z zarzutów. Rok później na wniosek kardynała Giovanniego Pietra Carafy Broët, Simão Rodrigues i Francesco Strada udali się do Sieny, by rozwiązać sytuację w konwencie benedyktynek.
Gdy w 1540 roku Towarzystwo Jezusowe zostało zatwierdzone przez papieża, Paschase Broët wziął udział w wyborze pierwszego generała zakonu. 22 kwietnia 1541 roku pierwsi jezuici złożyli uroczystą profesję wieczystą w bazylice św. Pawła za Murami. W tym samym roku został wysłany do Irlandii feudalnej, mając zastąpić zmarłego Jeana Codure’a. Miał się tam udać w towarzystwie Alfonso Salmeróna i świeckiego pracownika Kurii Rzymskiej Francesca Zapaty. Pomimo ostrzeżeń kardynała Davida Beatona, dotarli do Edynburga w grudniu 1541 roku, gdzie król Szkocji Jakub V miał im opowiedzieć jak wygląda sytuacja w Irlandii. Trzy miesiące później Broët i Salmerón dopłynęli do Ulsteru. Irlandia, jako zależna część Królestwa Anglii w większości była bardzo niechętna Kościołowi rzymskiemu i większość biskupów musiała opuścić swoje diecezje, a klasztory były opustoszałe. Jezuici słuchali spowiedzi i udzielali rozgrzeszeń dotyczących spraw mniejszej wagi, lecz po miesiącu pobytu postanowili wrócić do Italii, z powodu obawy o swoje życie.