Wpływ na jej styl miała także twórczość sióstr Brontë (przyjaciel pożyczył jej Dziwne losy Jane Eyre pod koniec 1849), Charlesa Dickensa i Williama Szekspira. Z kolei brat przemycił dla niej do domu kopię powieści Kavanagh autorstwa Henry’ego Wadswortah Longfellowa, którą się zachwycała. Dzięki przyjacielowi rodziny, Benjaminowi Franklinowi Newtonowi, mogła natomiast czytać sprezentowane jej Letters from New York Lydii Marii Child.

Inspirowała się również Biblią, czytała dużo prasy. Duży wpływ miały na nią studenckie kontakty z wykładowcami i omawiane z nimi, a także z kuzynką, bratem i jego kolegami tematy np. z filozofii.

Wiersze Emily Dickinson zawierają motywy łączące drobne spostrzeżenia z życia domowego z egzystencjalnymi refleksjami; metafizyczne rozważania nad ostatecznym przeznaczeniem; powtarzające się wątki zawiedzionych uczuć i cierpienia. Większość wierszy kończy się dowcipną i pełną gorzkiego sarkazmu puentą. Nie odrzuciła znanej jej współczesnym struktury strofy poetyckiej: stosowała metrum znane z wierszy dla dzieci i hymnów kościelnych.