Wydane wiersze zdobyły sporą popularność, a ich autorkę zaczęto nazywać pustelnicą z Amherst.
Dopiero w 1955 ukazała się kompletna edycja poezji Emily Dickinson zredagowana przez Thomasa H. Johnsona.
Po wydaniu The Poems of Emily Dickinson, medytacyjna liryka Emily została w pełni doceniona, a autorkę uznano za najwybitniejszą i najbardziej oryginalną – obok Walta Whitmana – poetkę amerykańską.
Kanon jej literackiej spuścizny zawiera 1774 utwory. W 1958 Johnson opracował trzytomowe wydawnictwo obejmujące listy poetki.
Na język polski wiersze Emily Dickinson przekładali m.in.: Kazimiera Iłłakowiczówna, Ludmiła Marjańska, Stanisław Barańczak, Andrzej Szuba, Maciej Maleńczuk (na potrzeby własnych adaptacji muzycznych), Ryszard Mierzejewski, Krystyna Lenkowska, Jacek Dehnel.
mały|Okładka pierwszej edycji tomu poezji Emily Dickinson, 1890 r.
Charakterystyka stylu Poetka była bardzo dobrze oczytaną osobą. Ceniła poezję Roberta Browninga i Elizabeth Barret Browning. Inspirowała się utworami Williama Blake’a i Ralpha Waldo Emersona.