W 1791 roku zgodnie z postanowieniami francuskiego Zgromadzenia Ustawodawczego o sekularyzacji zakonów dokonano sprzedaży gruntu i budynków. W kościele w celu stworzenia stodoły zdjęto się lektorium. Kaplice południowe kościoła i pozostałe części klasztoru zostały przekształcone na domy mieszkalne.
W 1910 roku właściciel Ferdinand Dolliat sprzedał teren klasztoru Jacques’owi Seligmannowi, wpływowemu paryskiemu handlarzowi antykami. Materiały szybko sprzedano bogatym Amerykanom, którzy chcieli ozdobić swoje korty tenisowe w Kalifornii. Kiedy w prasie wybuchł skandal, dwie empory klasztoru były już rozebrane i umieszczone w skrzyniach. Interwencja Towarzystwa Przyjaciół Sztuki Charlieu (założonego w 1908 r.), osobistości regionalnych i wpływowych polityków uratowała klasztor. 19 listopada 1910 roku Ministerstwo Sztuk Pięknych automatycznie wpisało go do rejestru zabytków, po czym ogłoszono wywłaszczenie. Klasztor odbudowano przed I wojną światową.
W czasie przebudowy kościoła w połowie XV wieku zlikwidowano emporę północną, emporę zachodnią i południową w XVII wieku.