Likwidacja Prus – wydarzenie, które miało miejsce 25 lutego 1947 roku na mocy ustawy Sojuszniczej Rady Kontroli Niemiec, organu zarządzającego okupowanymi po II wojnie światowej Niemcami, prowadzące do rozwiązania Prus.
Tło historyczne Prusy były przez kilka stuleci główną potęgą w Europie Środkowej. Szczególną sławę zyskały w XVIII i XIX wieku, głównie dzięki sile swojej armii. Podczas panowania Fryderyka Wilhelma zwanego Wielkim Elektorem (1640–1688), Prusy zwiększyły liczebność swojego wojska do 40 000 żołnierzy i ustanowiły skuteczną administrację wojskową. Kiedy jego wnuk Fryderyk Wilhelm I (1713–1740), podjął się szeroko zakrojonych reform wojskowych, zapoczątkował tradycję kraju w zakresie rozbudowanego budżetu wojskowego, który wzrósł do 80% całego rocznego budżetu Prus. W chwili jego śmierci w 1740 roku wojsko pruskie rozrosło się do stałej armii liczącej 83 000 żołnierzy. W wojnie o sukcesję austriacką (1740–1748) i wojnie siedmioletniej (1756–1763) jego syn Fryderyk II Wielki (1740–1786) zdobył Śląsk od Monarchii Habsburgów i podniósł Królestwo Prus do rangi wielkiego mocarstwa europejskiego.