W tym czasie wielcy pruscy właściciele ziemscy znani jako junkrzy mieli praktycznie monopol na przynależność do korpusu oficerskiego armii, który w większości utrzymali przez resztę istnienia Prus.
Rozbicie armii pruskiej przez wojska cesarza Francuzów Napoleona w bitwach pod Jeną i Auerstedt w 1806 roku i w całej kampanii pruskiej, zmusiły Prusy do zmiany taktyki i modernizacji uzbrojenia armii. Ulepszenia te pomogły Prusom odnieść zwycięstwa nad Danią w II wojnie o Szlezwik w 1864 roku, nad Austrią w wojnie prusko-austriackiej w 1866 roku i nad Francją w wojnie francusko-pruskiej (1870–1871). Wojny zakończyły się zjednoczeniem Niemiec pod przywództwem Prus i utworzeniem Cesarstwa Niemieckiego. Prusy stanowiły trzon cesarskiej armii, zwłaszcza jej oficerów, a pruski militaryzm stał się częścią niemieckiego nacjonalizmu. Za rządów kanclerza Rzeszy Ottona von Bismarcka (1871–1890), wojskowe nakazy punktualności, porządku i dyscypliny były częścią pruskich cnót.