Aleksander Sulewski h. Pomian (ur. 21 listopada 1897 w Grandziczach, zm. po 1945) – major dyplomowany artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 21 listopada 1897 w majątku Grandzicze, w ówczesnym powiecie grodzieńskim guberni grodzieńskiej, w rodzinie Mikołaja (1859–1943), generała brygady Wojska Polskiego i Kazimiery z domu Worytko h. Sas (ur. 1876). W 1907 rozpoczął naukę w gimnazjum w Grodnie, jesienią 1912 przeniósł się do gimnazjum w Wilnie, a wiosną 1915 do gimnazjum w Moskwie, gdzie w czerwcu 1916 zdał maturę.

Od 20 sierpnia 1916 jako wolontariusz służył w 2 Turkiestańskiej Brygadzie Artylerii. Do grudnia 1917 walczył na froncie południowo-zachodnim. 20 lutego 1918 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji, a po jego rozbrojeniu został internowany przez Niemców w obozie pod Kownem. W lipcu został zwolniony z obozu, a w listopadzie 1918 przyjechał do Warszawy, gdzie wstąpił do 3 pułku ułanów. W styczniu 1919 został przeniesiony do 1 baterii konnej, późniejszej 1 baterii 1 dywizjonu artylerii konnej. W jej szeregach walczył aż do zawieszenia broni. 7 czerwca 1920 jako obserwator artylerii został ranny w walce pod wsią Stare Kruki w powiecie dziśnieńskim. Awansował na plutonowego. Wyróżnił się w czasie zagonu na Korosteń.