19 października 1920 porucznik Stanisław Kopański sporządził wniosek na odznaczenie orderem „Virtuti Militari”, w którym napisał: „5 października br. pod wsią , gdy czołowy działon zajął pozycję na ochotnika wybiegł o kilkaset kroków przed punkt obserwacyjny na absolutnie odkryty i ostrzeliwany przez nieprzyjaciela teren, by zaobserwować ugrupowanie bojowe nieprzyjaciela, przez co w znacznej mierze przyczynił się do skutecznego skierowania ognia”.
W listopadzie 1920 został skierowany do Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu. W marcu 1921, po ukończeniu szkoły, został mianowany podchorążym i przydzielony do macierzystego 1 dywizjonu artylerii konnej. Na stopień podporucznika został mianowany z dniem 1 września 1921 w artylerii. Służbę w 1 dak, który stacjonował w stołecznym garnizonie pełnił przez kolejnych dziewięć lat. W międzyczasie (3 maja 1922) został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 16. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 12 lutego 1923 prezydent RP awansował go z dniem 1 stycznia 1923 na porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1920 i 6. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 27 stycznia 1930 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1930 stopień kapitana w korpusie oficerów artylerii i 46.