Przebywając w Królestwie Prus wielokrotnie interweniował u króla Fryderyka Wilhelma I w sprawie toruńskich ewangelików. Po jakimś czasie uzyskał glejt od Augusta II Mocnego, na mocy którego wrócił do Torunia. Po powrocie do miasta odrzucał propozycje objęcie stanowiska seniora duchowieństwa w Gdańsku lub w krajach niemieckich. W 1729 roku zakon bernardynów oskarżył go o bluźnierstwo i wrogie działanie przeciwko zakonowi. Bernardyni bezskutecznie usiłowali wnieść sprawę przeciwko Geretowi na sejmie w Grodnie w 1730 roku.
Uczestniczył w pracach nad budową w latach 1755–1756 kościoła ewangelickiego na Rynku Staromiejskim, który miał zastąpić utracony na rzecz katolików kościół Najświętszej Marii Panny. Wielokrotnie udawał się do Berlina, szukając wsparcia i środków finansowanych na budowę świątyni. Działalność Gereta spotkała się z krytyką ze strony jezuitów, którzy pozwali pastora przed sądy zadworne. 18 lipca 1756 roku w nowym kościele wygłosił okolicznościowe kazanie.