Wydał publikacje: Gebet für diejenigen, welche zum erstenmal zum heiligen Abendmahl gehen (1742), Kiderlehre nach dem kleinen Katechismus Lutheri (1743). Jest również autorem okolicznościowych panegiryków. Jeden z nich, Concordia Sacerdotii et Imperii foeundissima felicitates mater..., został opublikowany w listopadzie 1724 roku. Tekst powstał z okazji ślubu rajcy Jakuba Meissnera z wdową po seniorze Praetoriusie. Przedstawione przez Gereta poglądy na temat stanów duchownych protestanckich spotkała się z krytyką ze strony jezuitów. Z powodu rzekomych ataków na katolicyzm publikacja ta została ocenzurowana, a druk spalono 9 grudnia 1724 roku.

Na początku XVIII wieku założył bibliotekę, która z czasem stała się najzasobniejszą bibliotekę prywatną, jaka znajdowała się w Toruniu w czasach Polski przedrozbiorowej. W skład biblioteki wchodził m.in. liczący ok. 500 woluminów księgozbiór toruńskiego pastora Ephraima Praetoriusa, który swój zbiór przepisał w spadku Geretowi. Po jego śmierci część księgozbioru przejął jego syn Samuel Luther, który część tytułów sprzedał podczas trzech licytacji w latach 1764, 1765 i 1768. Część książek trafiła różnymi drogami do zbiorów Czartoryskich, inne bezpośrednio otrzymała Biblioteka Załuskich oraz Gimnazjum Akademickie.