Dodatkowym elementem były tu jedynie cztery skadrowane plutony rozpoznawcze przeznaczone dla trzech pułków zmechanizowanych i pułku czołgów. Skupienie tych plutonów w kompanii rozpoznawczej było podyktowane względami szkoleniowymi. Stan osobowy kompanii wynosił 87 żołnierzy. Na jej uzbrojeniu znajdowały się: 3 czołgi średnie T-34/85, 3 czołgi pływające PT-76, 5 transporterów opancerzonych BTR-40 i 16 opancerzonych samochodów rozpoznawczych BRDM. Kompania rozpoznawcza „skadrowanej” dywizji zmechanizowanej posiadała pluton motocyklistów, cztery plutony rozpoznawcze przeznaczone dla pułków zmechanizowanych i pułku czołgów dywizji, drużynę naprawy wozów bojowych i samochodów oraz drużynę gospodarczą. Wszystkie te pododdziały były skadrowane. Łącznie w kompanii było 16 żołnierzy. Jej uzbrojenie stanowiły: 1 transporter opancerzony BTR-40 i 12 opancerzonych samochodów rozpoznawczych BRDM-1.
W 1966 rozpoczęto wprowadzanie nowych etatów pokojowo – wojennych dywizji zmechanizowanej, a od 1968 dywizji pancernej. W miejsce pułkowych plutonów rozpoznawczych tworzono kompanie rozpoznawcze, a dywizyjne kompanie rozpoznawcze przekształcano w bataliony rozpoznawcze z kompanią rozpoznawczą na BRDM-ach. Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polskie wojska rozpoznawcze Kategoria:Struktura organizacyjna Wojska Polskiego Kategoria:Kompanie