Bitwa pod Verneuil – starcie zbrojne podczas wojny stuletniej, które miało miejsce 17 sierpnia 1424 roku w pobliżu Verneuil-sur-Avre w Normandii. Była to jedna z najkrwawszych bitew tego konfliktu, w której starły się siły angielskie pod wodzą Jana, księcia Bedforda oraz połączone wojska francusko-szkockie, wspierane przez lombardzką kawalerię mediolańską. Anglicy określali to starcie jako „drugie Azincourt” ze względu na jego kluczowe znaczenie strategiczne oraz olbrzymie straty poniesione przez stronę francusko-szkocką.
Przed bitwą Po śmierci króla Anglii Henryka V w 1422 roku, jego dziewięciomiesięczny syn Henryk VI został formalnie królem Anglii i Francji. Władzę regencyjną sprawował jego wuj, Jan, książę Bedford, który kontynuował agresywną politykę podboju Francji. Anglicy kontrolowali większość Normandii, a ich pozycja w regionie była silna.
Z kolei Francuzi, dowodzeni przez Delfina Karola, starali się odbić utracone tereny. Wsparcie militarne zapewniły im liczne oddziały szkockie, wysłane przez króla Jakuba I. Szkoci, od lat związani sojuszem z Francją (Auld Alliance), stanowili istotną część sił francuskich. Łączna liczba wojsk francusko-szkockich wynosiła około 15 tysięcy żołnierzy, natomiast siły angielskie liczyły około 9-10 tysięcy