Paweł Bluszcz (ur. 18 września 1881 w Łaziskach Górnych, zm. 1944 w KL Gross-Rosen) – polski górnik, działacz związkowy i komunistyczny.
Życiorys mały|Pomnik poświęcony poległym za Wolność i Demokrację przy skwerze A. Węglarczyka w Katowicach, na którym wyryto nazwisko Pawła Bluszcza
Urodził się 18 września 1881 roku w Łaziskach Górnych w rodzinie robotniczej. Po ukończeniu szkoły powszechnej, mając 17 lat zaczął pracę w kopalni „Brade” (późn. „Bolesław Śmiały”). Pracował następnie jako górnik w różnych kopalniach na obszarze Górnego Śląska, a w latach 1911–1913 w kopalni „Oheim” (późn. „Wujek”) w Brynowie. Już od młodych lat związał się z ruchem robotniczym początkowo jako działacz związkowy, a następnie jako członek Polskiej Partii Socjalistycznej.
Podczas I wojny światowej, we wrześniu 1917 roku został powołany do armii niemieckiej i skierowany na front zachodni, skąd zdezerterował. Został aresztowany w Belgii i skazany przez sąd wojskowy na pięć lat więzienia. Wyrok odsiedział w więzieniu w Raciborzu. Po zakończeniu wojny wyszedł na wolność i przeniósł się wraz z rodziną do Załęskiej Hałdy (późn.