W marcu 1949 w strukturach nowo powstałych korpusów pancernych zorganizowano dwie dywizje pancerne i dwie dywizje piechoty zmotoryzowanej. Dywizje pancerne posiadały w swoim składzie między innymi pułk piechoty zmotoryzowanej, a dywizja zmechanizowana dwa takie pułki. Zmotoryzowany pułk piechoty dywizji pancernej był w praktyce „klasycznym” pułkiem piechoty wyposażonym w samochody ciężarowe. W skład pułku wchodziły między innymi trzy bataliony, złożone z trzech kompanii piechoty, kompanii moździerzy oraz plutonu armat przeciwpancernych, plutonu łączności i plutonu transportowego. Batalion piechoty zmotoryzowanej z DZ zorganizowany był tak samo jak w DPanc, ale w kompaniach piechoty zmniejszona została w liczba plutonów z dwóch do jednego.
W ramach przedsięwzięć planu rozwoju wojska na lata 1950 – 1955, dywizje pancerne i piechoty zmotoryzowanej przeformowano w dywizje zmechanizowane. W skład dywizji zmechanizowanej wchodziły między innymi dwa pułki zmechanizowane. Pułk zmechanizowany posiadał między innymi trzy bataliony piechoty zmotoryzowanej, a w każdym: trzy kompanie piechoty, kompanię ckm, kompanię moździerzy, pluton armat 57 mm, pluton łączności i drużynę naprawczą.