Wiele było dekoracji rzeźbionej albo rytej w surowej glinie z nieosiągalną dotychczas wprawą”. W późniejszym okresie coraz częściej pojawiał się odlew, zaś o jakości ceramiki decydowała coraz bardziej rozbudowana dekoracja malarska. Niebiesko-biała porcelana dominowała w epoce Ming (1368–1644), jednak rozwinięto wówczas również porcelanę malowaną podszkliwną czerwienią oraz „pięciokolorową” () porcelanę polichromowaną. W epoce Qing (1644–1911) osiągnięto całkowicie nowe efekty w zakresie wielobarwnej dekoracji, co wiązało się z wynalezieniem nowych emalii, jednak nieznane wcześniej techniczne możliwości powodowały, że nie potrafiono zachować dawnej oszczędności środków wyrazu. To w tym okresie szczyt osiągnął eksport chińskiej ceramiki, co wiązało się z powstaniem przeznaczonej specjalnie na europejskie rynki porcelany eksportowej. Wraz z rozpoczęciem produkcji własnej porcelany w Europie i licznymi innowacjami związanymi z rewolucją przemysłową Chiny nie tylko utraciły zagraniczne rynki, ale po raz pierwszy w historii musiały walczyć z konkurencją na rynku miejscowym. W pierwszej połowie XX wieku chiński przemysł ceramiczny znajdował się w stanie głębokiego upadku, później został jednak odbudowany i unowocześniony.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Ceramika chińska · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.