W 1914, wspólnie z królową współtworzyła Komitet Dam w Bukareszcie, a także szpital imienia królowej. Była także jedną z założycielek organizacji Cercetase dla młodzieży. Śmierć Karola I spowodowała, że Dumbrava wspierała wdowę przygotowując nigdy nieukończoną Księgę Aniołów (Cartea Îngerilor), zawierającą teksty do medytacji dla wdowy po zmarłym władcy. W 1916, w czasie pogrzebu królowej Elżbiety, Dumbrava wygłosiła mowę pogrzebową nad jej trumną.
Po I wojnie światowej Dumbrava wydawała zbiory esejów, poświęconych przyrodzie rumuńskiej (Cartea munților, Ceasuri sfinte), a także organizacji wycieczek górskich, tym razem pisząc w języku rumuńskim. Jej teksty ukazywały się w poczytnych czasopismach tego czasu (Convorbiri Literare, Ideea Europeană, Cuget Românesc, Curentul Nou). Pisarka stała się promotorką turystyki narodowej, współpracując ze znanymi ówczesnymi alpinistami i geografami (Mihai Haret, Nestor Urechia). Z początkiem lat 20. Klub Turystów Rumunii (Touring Clubul Romaniei), którego była jedną z założycielek liczył ponad 4000 osób, wydawał mapy turystyczne, oznaczał szlaki turystyczne, ale także zajmował się ochroną środowiska naturalnego.