Mimo zaawansowanego wieku, Dumbrava nadal uprawiała turystykę górską. W 1923 wspinała się na Matterhorn, a w 1925 na Mont Blanc. Pod koniec życia zafascynowała się ideami Heleny Bławatskiej, stając się zwolenniczką teozofii, z jej wiarą w reinkarnację. W Rumunii utworzyła pierwsze kręgi teozoficzne tzw. Frăția, powiązane z rumuńską masonerią.
We wrześniu 1925 doczekała się naturalizacji, stając się obywatelką Rumunii. W czasie podróży do Indii zaraziła się malarią. W drodze powrotnej do domu znalazła się w Port Said, gdzie zmarła 26 stycznia 1926.
Publikacje 1908: Der Haiduc (wyd. Regensburg) 1912: Der Pandur (wyd. Regensburg) 1920: Cartea munților (wyd. Bukareszt); 1921: Ceasuri sfinte (wyd. Bukareszt) 1927: Pe drumurile Indiei. Cele din urmă pagini. Scrisori (wyd. Bukareszt); 2002: Cartea îngerilor. Ceasuri sfinte (wyd. Bukareszt).
Dziedzictwo Dla uhonorowania zmarłej pisarka jeden ze szczytów w górach Bucegi o wysokości 2503 mnpm nazwano jej imieniem. Powiązania Dumbravy z dworem królewskim przyczyniły się do tego, że po przejęciu władzy przez komunistów jej twórczość została usunięta z bibliotek, przetrwała jednak dzięki nowym wydaniom w kręgu rumuńskiej diaspory.