Getto w Strykowie – getto żydowskie utworzone podczas II wojny światowej przez okupantów w Strykowie.
Historia Przed wybuchem II wojny światowej w Strykowie mieszkały około 2 tysiące Żydów. 29 grudnia 1939 roku około 1600 Żydów przesiedlono do Głowna, w Strykowie pozostało 378 Żydów – robotników i rzemieślników oraz ich rodzin.
Getto w Strykowie utworzono wiosną 1940 roku przy ulicy Kościuszki i Browarnej. Granice getta wyznaczała ulica Kościuszki i rzeka Moszczenica. Na terenie getta znalazła się m.in. synagoga. Getto zostało zamknięte i otoczne drutem kolczastym jesienią tego samego roku. Pilnowaniem getta zajmowało się 7 żandarmów rekrutowanych z lokalnych Volksdeutschów pod dowództwem Oskara Knappe (Knapczyńskiego). Kierownikiem cywilnej administracji getta był Amtskommissar Steineck. W getcie działał Judenrat, którego przewodniczącym był Mosze Blusztein, oraz policja żydowska.