Początkowo w getcie uwięziono około 400 Żydów, populacja zwiększyła się jednak do około 650 osób wraz z napływem uchodźców ze Zgierza i Łodzi. Getto składało się z 12–14 drewnianych lub murowanych budynków, w jednym pomieszczeniu mieszkało często aż 8 osób. W getcie szerzył się głód (z głodu umierały głównie dzieci oraz starcy), panowała także tragiczna sytuacja sanitarna. Jedynym źródłem wody w getcie były rowy wykopane na jego terenie. Kilkukrotnie dochodziło do epidemii tyfusu, w związku z czym jeden budynek przeznaczony został na izolatorium. Leczeniem chorych w getcie zajmował się polski lekarz Boguchwał Panaś.
Więźniowie getta wykorzystywani byli do pracy przymusowej na terenie miasta. Knappe wykorzystywał Żydów m.in. do kopania stawów rybnych, podczas pracy pastwiąc się nad więźniami. Inni Żydzi zmuszani byli do pracy przy naprawie dróg lub rozbiórce budynków. Dwa razy dziennie odbywał się apel, podczas którego sprawdzano czy żaden z więźniów nie uciekł z getta.
Getto zostało zlikwidowane w kwietniu lub maju 1942 roku.