W 1911 roku załoga liczyła 758 oficerów i marynarzy.
"Collingwood" był napędzany przez dwa zestawy turbin parowych Parsonsa z napędem bezpośrednim, z których każda napędzała dwa wały. Parę do turbin dostarczało 18 kotłów typu Yarrow. Turbiny miały moc 24 500 koni mechanicznych (18 300 kW) i miały zapewnić okrętowi prędkość maksymalną 21 węzłów (39 km/h; 24 mph). Podczas ośmiogodzinnych prób morskich z pełną mocą 17 stycznia 1910 roku osiągnął tylko prędkość maksymalną 20,62 węzłów (38,19 km/h; 23,73 mil na godzinę) z 26 789 shp (19 977 kW). "Collingwood" przewoził wystarczającą ilość węgla i oleju opałowego, aby zapewnić zasięg 6900 mil morskich (12 800 km; 7 900 mil) przy prędkości 10 węzłów (19 km/h; 12 mph).
Uzbrojenie i pancerz Typ St Vincent został wyposażony w 12-calowe (305mm) działa Mk XI (BL) w pięciu podwójnych wieżach, trzy wzdłuż linii środkowej, a pozostałe dwie jako wieżę skrzydłowe. Uzbrojenie pomocnicze jednostki składało się z dwudziestu dział 4-calowych (102 mm) MK VII. Każde z tych dział zostało zainstalowane na dachach wieży przedniej i tylnej oraz wieży skrzydłowych w nieosłoniętych mocowaniach, a pozostałe dziesięć zostało umieszczonych w nadbudowie. Wszystkie działa były osadzone w pojedynczych mocowaniach.