W listopadzie 1918 zdezerterował i wrócił do rodzinnego miasta.
23 listopada 1918 objął dowództwo kompanii batalionu ziemi gródeckiej, która następnie została wcielona do 4 pułku piechoty Legionów. Początkowo walczył przeciwko Ukraińcom, a później bolszewikom dowodząc 11 kompanią pułku. 12 czerwca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany podporucznikiem piechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 70 z 26 czerwca 1919, poz. 2237, jako Wiktor Rosołowski.. Wyróżnił się 14 listopada 1919 w czasie wypadu na Sieliszcze, nazywanego również „wyprawą po armaty”. 13 czerwca 1920 dowódca III batalionu, porucznik Władysław Kasza sporządził wniosek na odznaczenie orderem „Virtuti Militari”, w którym napisał: „w dniu 14 listopada 1919 we frontowym ataku na armaty w Sieliszczach mimo silnego ognia karabinów maszynowych i kartaczy porywa linię do walki na bagnety i jeden z pierwszych dopada do armat. Przy przebijaniu się ze zdobyczą kieruje ogniem ze zdobytych armat”. 1 sierpnia 1920 został ciężko ranny. Do 3 listopada tego roku był leczony w szpitalu wojskowym w Kościanie. W międzyczasie (14 października) został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Po zakończeniu leczenia wrócił do pułku i ponownie objął dowództwo 11 kompanii.