Ira Remsen (ur. 10 lutego 1846 w Nowym Jorku, zm. 4 marca 1927 w Carmel-by-the-Sea) – amerykański chemik, odkrywca sacharyny.

Ira Remsen urodził się w Nowym Jorku, w rodzinie potomków holenderskich osadników. Uczęszczał do lokalnych szkół, a także na popularyzatorskie wykłady prowadzone przez w Instytucie Coopera. W 1867 ukończył studia lekarskie na Uniwersytecie Columbia, nie podjął jednak praktyki lekarskiej, ale wyjechał do Niemiec, aby studiować chemię.

Początkowo pracował na Uniwersytecie Monachijskim, gdzie współpracował z Jacobem Volhardem. Volhard przedstawił go Justusowi von Liebigowi, który zaprosił go na Uniwersytet w Getyndze. Tam pracował pod kierownictwem Rudolpha Fittiga, uzyskując stopień doktora w 1870 roku . W tym samym roku Fittig uzyskał stanowisko profesora na Uniwersytecie w Tybindze i zaproponował Remsenowi posadę asystenta. Doktorantem Fittiga był w tym czasie William Ramsay.

W czasie pobytu w Tybindze, Remsen prowadził badania nad kwasem piperynowym i piperynolowym. Zajmował się również związkami sulfonowymi, np. obserwował efekty sulfonowania kwasu benzoesowego za pomocą dymiącego kwasu siarkowego.