Za ucieczkę z pułapki zastawionej przez OGPU i uratowanie kolegi miał zostać awansowany do stopnia podporucznika. Wykorzystywał alkohol i kokainę do pozyskiwania żołnierzy i urzędników radzieckich. Zarabiał prawdopodobnie na przemycie narkotyków i sam popadł w uzależnienie (zgodnie m.in. z własnym zeznaniem złożonym w procesie za rozbój). W lutym 1926 był ponownie aresztowany za użycie broni podczas świętowania spotkania z Niewiarowiczem w Wilnie i odesłany do swojej placówki w Brześciu.
Po rozwiązaniu Ekspozytury nr 6 w tym samym miesiącu ponownie został bez zajęcia, przebywał u bezrobotnego brata w Wilnie, gdzie wszedł w środowiska przestępcze. Próbował – bez powodzenia – wstąpić do Legii Cudzoziemskiej, w czym przeszkodą okazał się status oficera rezerwy, i na służbę wywiadu francuskiego.
Rozbój i więzienie Będąc rzekomo pod wpływem narkotyków, w lipcu 1926 napadł na trasie Lida–Grodno z rewolwerem Nagant na dwóch żydowskich kupców. Zamieszkał w hotelu w Wilnie, a następnie wraz z byłym partnerem wywiadowczym Antonim Niewiarowiczem w mieście garnizonowym Nowa Wilejka pod Wilnem, u powiązanej ze środowiskiem przestępczym kochanki Niewiarowicza.