Dla ułatwienia kruszenia lodu wyposażony był w system zbiorników balastowych z pompami elektrycznymi, pozwalający na osiąganie przechyłu do 10° na burty lub przegłębienia na dziób. Na śródokręciu między kominami były dwa ciężkie dźwigi, służące do ładowania węgla i celów przeładunkowych.
Długość kadłuba wynosiła 75,29 m, szerokość 19,20 m, a zanurzenie 5,79 m. Pojemność brutto początkowo wynosiła 2417 BRT. Nośność wynosiła 1534 tony, a wyporność początkowo 3677 ton, a w 1970 roku 4579 ton.
Napęd składał się trzech pionowych maszyn parowych potrójnego rozprężania, z czego dwie napędzały czterołopatowe śruby umieszczone klasycznie na rufie, a trzecia – śrubę dziobową. Łączna moc siłowni wynosiła 5880 KM. Maszyna parowa napędzająca śrubę dziobową znajdowała się w osobnej maszynowni dziobowej i miała moc indykowaną 2400 HP (2433 KM). Przy ruchu naprzód śruba dziobowa wybierała wodę spod lodu, ułatwiając jego łamanie;