przyspieszała też łamanie dużych zwałów kry. Parę wytwarzało sześć kotłów wodnorurkowych umieszczonych w dwóch kotłowniach na śródokręciu (w przedniej dwa kotły oraz kotły pomocnicze, w tylnej cztery kotły, zamontowane parami po prawej i lewej burcie, paleniskami do siebie). Spaliny odprowadzone były przez dwa lekko pochylone kominy. Zasobnie węglowe o pojemności niecałe 710 ton węgla umieszczone były na śródokręciu. Zużycie węgla podczas pracy wynosiło maksymalnie 3,5–4 t na godzinę. Mechanizmy pomocnicze jak winda kotwiczna, kabestany i dźwigi obsługujące zasobnie węglowe, były elektryczne.
W latach 1951-52 kotły węglowe wymieniono na kotły opalane paliwem płynnym (mazutem). Miały one powierzchnię ogrzewalną po 215 m² i ciśnienie robocze 15 at. Nowa kotłownia zużywała do 30 ton paliwa na dobę.
Służba thumb|„Car Michaił Fieodorowicz” thumb|„Wäinämöinen” w 1922 „Car Michaił Fiodorowicz” przypłynął do portu macierzystego w Rewlu (Tallinnie) 19 czerwca 1914 roku. Był on wówczas drugim najsilniejszym lodołamaczem na Bałtyku po rosyjskim „Jermaku”. Wkrótce po jego wejściu do służby rozpoczęła się I wojna światowa, podczas której lodołamacz został uzbrojony i operował na wodach Zatoki Fińskiej, transportując wojsko oraz eskortując statki między Rewlem a Helsinkami.