Od 3 kwietnia 1900 r. – sztabsoficer do specjalnych poruczeń przy naczelnym dowódcy Gwardii i Petersburskiego Okręgu Wojskowego. Pełnił funkcję dowódcy batalionu w Pułku Jegrów Lejbgwardii.
Od 21 stycznia 1902 r. – szef sztabu 2 Dywizji Kawalerii Gwardii.
Od 17 sierpnia 1902 do 18 maja 1904 r. u boku wielkiego księcia Michała Mikołajewicza.
W 1902 r. – sekretarz komitetu ds. renowacji zabytków obrony Sewastopola. Przygotowywał do publikacji zapiski weterana wojny krymskiej, generała porucznika .
W czasie wojny rosyjsko-japońskiej był dowódcą 85 Wyborskiego Pułku Piechoty (18 maja 1904 – 9 marca 1905) i wykazał się zdolnościami dowódczymi.
Następnie został dowódcą 2 Brygady 3 Syberyjskiej Dywizji Strzeleckiej (9 marca – 7 września 1905).
Za zasługi wojskowe został odznaczony Bronią Złotą „Za Waleczność” (1906).
Od 7 września 1905 r. – generał major z przydziałem do dyspozycji naczelnego dowódcy Gwardii i Petersburskiego Okręgu Wojskowego.
Od 18 lutego 1906 r. – dowódca Pułku Jegrów Lejbgwardii, od 10 lipca 1908 r. - dowódca 1 Brygady 1 Dywizji Piechoty Gwardii.
W stopniu generała porucznika od 30 lipca 1912 r. dowodził 37 Dywizją Piechoty 18 Korpusu Armijnego, na której czele rozpoczął swój udział w I wojnie światowej.