Od 27 marca 1915 r. – dowódca 30 Korpusu Armijnego. Pod koniec sierpnia 1915 roku wraz z korpusem został przeniesiony do 8 Armii A. A. Brusilova, która walczyła w składzie Frontu Południowo-Zachodniego.

Od 12 sierpnia 1916 r. – dowódca 47 Korpusu Armijnego.

Jednocześnie w sierpniu – październiku 1916 r. dowodził rosyjsko-rumuńską Armią Dobrudzką, składającą się z jego 47 Korpusu oraz oddziałów rumuńskiej 3 Armii.

Od 22 października 1916 r. – dowódca 18 Korpusu Armijnego.

Generał piechoty od 10 kwietnia 1916 r. (ze starszeństwem od 10 czerwca 1915 r.).

Po rewolucji lutowej, 2 kwietnia 1917 r. został przeniesiony do rezerwy przy sztabie Piotrogrodzkiego Okręgu Wojskowego, a 7 maja zwolniony ze służby z prawem do munduru i emerytury.

W 1918 r. wstąpił jako ochotnik do Armii Czerwonej, w której został starszym specjalistą w Wydziale Sprawozdawczo-Organizacyjnym Zarządu Organizacyjnego Wszechrosyjskiego Sztabu Generalnego (Wsierogławsztab), szefem sztabu 13 Armii (1919). Znajdował się w dyspozycji szefa Rewolucyjnej Rady Wojskowej Republiki. Wiadomo, że w 1918 roku został aresztowany raz lub dwa razy pod zarzutem działalności kontrrewolucyjnej, ale po krótkim okresie uwięzienia został zwolniony.