Franciszek Parcer (ur. 3 października 1904 w Oświęcimiu, zm. 31 marca 1967 w Katowicach) – polski pedagog, radny, działacz społeczny i oświatowy.
Życiorys Urodził się 3 października 1904 roku w Oświęcimiu w rodzinie kolejarza Karola i Rozalii. Po ukończeniu w 1917 roku ukończył tamtejszej szkoły powszechnej podjął naukę w gimnazjum. W trakcie nauki został przeniesiony do seminarium nauczycielskiego w Krakowie, które ukończył w 1924 roku.
Po seminarium przeniósł się na Górny Śląsk, gdzie zaczął pracę w szkole powszechnej w Wyrach, a dwa lata później w Panewnikach. Ta, też włączył się w ruch śpiewaczy – został kierownikiem chóru „Wanda”. W latach 1932–1937 był nauczycielem w szkole powszechnej w Kostuchnie, gdzie uczył dzieci górników kopalni „Boże Dary” języka polskiego i historii. W maju 1937 roku władze oświatowe awansowały go na stanowisko kierownika szkoły powszechnej w Ochojcu.
Podczas II wojny światowej przebywał w rejonie Myślenic, gdzie pracował jako robotnik leśny i prowadził tajne nauczanie.