10 lutego 1945 roku uzyskał pozwolenie Ministerstwa Oświaty na powrót na swoją placówkę w Ochojcu (późniejsze V Liceum Ogólnokształcące im. Władysława Broniewskiego w Katowicach). W tym czasie był znany na terenie gminy Piotrowice (późniejsza część Katowic) jako dobry społecznik i uważany był za lewicowca, domagający się pełnej laicyzacji polskiej szkoły. W 1946 roku został radnym gminy, a później także miasta Katowice. W 1947 roku został członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej, a później Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
W 1950 roku został dyrektorem Licem Ogólnokształcącego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci nr 1 w Katowicach (późniejsze X Liceum Ogólnokształcące im. Ignacego Jana Paderewskiego Akademickie w Katowicach). Była to wówczas pierwsza świecka szkoła w mieście, a awans ten był wyrazem jego uznania jako popularyzatora idei laickiego wychowania. W szkole rozwijał prace pozalekcyjne i pozaszkolne, tzw. „ogniska niedzielne”, a także organizował obozy zimowe i letnie dla młodzieży.