Alojzego, które stopniowo rozrastając się aż do 50 grup w 1871, pielęgnowały język polski, wystawiały sztuki i w istotny sposób przyczyniały się do upowszechniania śpiewów rodzimych pieśni. W drugiej połowie XIX wieku zaczęły powstawać na terenie Górnego Śląska organizacje wspierające rozwój śpiewu zbiorowego. W 1909 w Zadolu (obecnie części Katowic) odbyło się pierwsze w regionie Święto Pieśni, w którym wzięło udział osiem chórów: z Bytomia, Mikołowa, Chorzowa, Józefowca, Nowej Wsi, Piekar Śląskich, Załęża i Świętochłowic.
18 kwietnia 1910 chóry zrzeszyły się w ramach powołanego wówczas Związku Śląskich Kół Śpiewaczych (ZŚKŚ) z siedzibą w Bytomiu. Obejmował on Górny Śląsk ze Śląskiem Opolskim i Śląskiem Cieszyńskim oraz Zaolzie, a jego założycielem był Michał Wolski (1866–1922). Przedstawiony wówczas statut opracował bytomski adwokat Kazimierz Czapla. Związek powstał jako forma ochrony śpiewaków i dyrygentów przed restrykcjami, stosowanymi przez władze niemieckie za propagowanie kultury i pieśni polskiej. 8 października 1911 w Zadolu odbył się I zjazd polskich kół śpiewaczych na Górnym Śląsku pod auspicjami ZŚKŚ, w którym wzięło udział 14 chórów i ok. 1800 publiczności.