Kolejnymi wójtami byli przedstawiciele rodziny Zähringów, a po wymarciu rodu w 1218 roku wójtostwo stało się lennem cesarskim. Około połowy XIII wieku placówka przeszła pod administrację habsburską.
Średniowieczne zabudowania klasztorne przebudowano w latach 1727–1742 w stylu barokowym wg projektu . 23 lipca 1768 kompleks został zniszczony wskutek pożaru. Podczas konferencji z 13 grudnia 1768 zrezygnowano z pomysłu przeniesienia siedziby opactwa do Bonndorfu i podjęto decyzję o odbudowie klasztoru. Prace powierzono francuskiemu architektowi . Po oddaniu do użytku skrzydeł mieszkalnych w 1772 roku rozpoczęto wznoszenie kościoła. Po konflikcie opata z architektem w 1774 roku nadzór nad budową przejął Nicolas de Pigage, który zmodyfikował projekt d’Ixnarda. W 1776 rozpoczęto wznoszenie kopuły, pracami kierował lokalny cieśla Joseph Müller. Pierwsze msze przy ołtarzach bocznych odprawiono 8 listopada 1781, a w 1783 roku miała miejsce konsekracja ukończonej świątyni. W 1806 roku placówkę zsekularyzowano.