Słownik spolszczający Łukaszewskiego (tytuł oryginalny: Słownik podręczny wyrazów obcych i rzadkich w języku polskim używanych) – słownik o charakterze purystycznym. Hasłami są wyrazy pochodzenia obcego w języku polskim, dla których proponowane są wyrazy rodzime mające zastąpić wyrazy zapożyczone. W 1847 roku w Królewcuhttp://hint.org.pl/hid=A2282 pojawiło się wydanie staraniem Braci Borntregerówhttps://mbc.cyfrowemazowsze.pl/dlibra/publication/5504/edition/6156/content?format_id=2.
Uwagi wstępne We wstępie autor pisze, że jego intencją było stworzenie słownika podręcznego, przeznaczonego także dla osób „mniej wykształconych”. Jako cel stawia sobie ratowanie polszczyzny przed zalewem słownictwa obcego. Głównym zadaniem słownika jest „wszystkie, o ile mnie samemu uczynić było podobnem, w języku polskim znajdujące się obce wyrazy objąć i spolszczyć, opisać lub według źródeł objaśnić.
Jako nauczyciel języka polskiego miał Łukaszewski poczucie odpowiedzialności za losy polszczyzny, swoim dziełem chciał się przyczynić do „większego zamiłowania i tem troskliwszego pielęgnowania mowy ojczystej, a obrzydzenia sobie wszelkich obcych wyrazów, które zawadzają swojskim, jak ów ewanjeliczny kąkól w pszenicy. Wyrzucić chwast, zostanie czyste nasienie”.
Łukaszewski najprawdopodobniej wzorował się na słowniku Lindego.