Debiutował jako poeta w 1924 roku wierszem Kiedyż to było, ogłoszonym w dodatku do „Kuriera Wieczornego” (nr 239), a jako prozaik w 1926 roku nowelą Wizja, zamieszczoną w „Nowościach Ilustrowanych” (nr 2).

Przed II wojną światową wydał pięć tomów wierszy: Złudzenia (1926), Po drodze (1928), Struny świata (1931), W cieniu brzóz i kominów (1934) i Przygody pechowego Donżuana (1939). W trzech pierwszych tomach kontynuował refleksyjno-opisową lirykę młodopolską z charakterystycznymi dla niej konfliktami w opozycji świat-artysta, rustykalizmem i wrogim stosunkiem do miasta. Zbiór W cieniu brzóz i kominów, uznawany przez krytyków za najlepsze dokonanie autora, porusza tematykę Górnego Śląska. Przeważają w nim teksty poświęcone kopalniom i hutom, a także pojawiły się niektóre miejsca Katowic, jak lotnisko Katowice-Muchowiec czy park Tadeusza Kościuszki. Tomik ten zapowiadał pojawienie się nowych ideałów poetyckich w regionie, zrealizowanych przez następną generację pisarską – m.in. Wilhelma Szewczyka czy Jana Baranowicza.