Ku niezadowoleniu rodziców spędzał więcej czasu na graniu niż nauce i w rezultacie porzucił szkołę w ostatniej klasie. Dołączył do stale powiększającej się grupy młodych, białych, mieszkających w Chicago muzyków, wielbicieli jazzu. Owymi młodymi fanami byli m.in. Eddie Condon, Gene Krupa, Joe Sullivan, Muggsy Spanier, Benny Goodman i Floyd O’Brien. Wszyscy oni ze szczególną uwagą śledzili poczynania czarnych jazzmanów, a zwłaszcza ich styl i technikę gry. Muzykiem, na którym się wówczas wzorował był klarnecista Johnny Dodds. On sam zaś inspirował Benny'ego Goodmana i Pee Wee Russella.
W grudniu 1927 dokonał swoich pierwszych nagrań, grając w zespole w McKenzie–Condon Chicagoans. Podczas dwóch sesji w wytwórni OKeh zagrał w czterech utworach: Sugar, China Boy, Nobody’s Sweetheart i Liza. Ówcześni słuchacze nierzadko wyrażali opinię, że jego nagrania nie były tak dobre, jak występy na żywo. W kwietniu 1928 nagrał już pod własnym szyldem – Frank Teschmacher’s Chicagoans – dwa utwory: Jazz Me Blues i Singing the Blues. Niestety właścicielka nagrań, wytwórnia Brunswick, nie zatwierdziła ich do produkcji i zniszczyła oryginały. Zachowała się jednak próbna płyta z kompozycją Jazz Me Blues, którą w 1939 wydała firma United Hot Clubs of America (UHCA), a po pewnym czasie także Decca Records.