Rok 1928 spędził w Nowym Jorku, pracując m.in. z formacjami Bena Pollacka, Sama Lanina i Reda Nicholsa, a potem wrócił do Chicago.
W 1929 wraz z nadejściem wielkiego kryzysu gospodarczego zmienił emploi i powrócił do gry na skrzypcach jako członek orkiestry tanecznej o łagodnym brzmieniu, prowadzonej przez Jana Garbera. Pracował z różnymi zespołami w Nowym Jorku, na Środkowym Zachodzie oraz Florydzie w formacji Charliego Straighta. W 1930 już w Chicago dokonał nagrań z zespołem The Cellar Boys. Natomiast w 1931 występował w Wietrznym Mieście z orkiestrą Benny’ego Meroffa w Granada Ballroom. Grał w niej z kornecistą „Wild Billem” Davisonem, z którym się zaprzyjaźnił i postanowił założyć z nim big-band. W zimie, na przełomie lat 1931–1932 zaczęli przesłuchania kandydatów do orkiestry, która po debiucie zyskała dobre recenzje, ale otrzymywała tylko nieliczne oferty pracy dorywczej. Dopiero w marcu miała rozpocząć stały angaż w znanym lokalu – The Paradise Ballroom.