Postacie kobiece często ukazywano w zwiewnych, przezroczystych szatach lub przylegających do ciała sukniach, które podkreślały kształty sylwetki. Charakterystycznym motywem było odsłanianie piersi w wizerunkach przedstawianych z profilu, nawet gdy w rzeczywistości – u postaci widocznych od frontu – były zakryte szerokimi ramiączkami.
Kanony sztuki egipskiej idealizowały kobiece ciało, ukazując jędrne piersi, lekko wypukły brzuch, wąską talię, szerokie biodra i kształtne pośladki. Podobne cechy nadawano antropomorficznym boginiom. Wizerunki mężczyzn zazwyczaj nie podkreślały ich organów płciowych, z wyjątkiem przedstawień bóstw związanych z płodnością. Ityfalliczni demiurgowie oraz opiekun kobiet w połogu – Bes – ukazywani byli z wyolbrzymionym fallusem, co symbolizowało ich rolę w zapewnianiu życia i urodzaju.