W czasie pełnienia tej funkcji był aresztowany przez bolszewików (dwukrotnie, w Briańsku i Orle), Petlurowców (w Konotopie) i Austriaków na stacji kolejowej Synelnykowe.
W grudniu 1918 został mianowany komendantem sztabu 4 Dywizji Strzelców Polskich, a w lutym 1919 dowódcą kompanii sztabowej dywizji. 28 marca tego roku został przeniesiony do 13 pułku strzelców polskich i odkomenderowany do szkoły oficerskiej 4 DSP w charakterze frekwentanta. Razem z 4 Dywizją generała Lucjana Żeligowskiego wrócił do Polski. 8 lipca 1919 został przydzielony do 30 pułku piechoty na stanowisko dowódcy kompanii. Na wojnie z bolszewikami dowodził III batalionem 30 pp. Wyróżnił się 7 czerwca 1920 w boju o Hermanowicze. 23 grudnia 1920 dowódca 30 pp, podpułkownik Kazimierz Jacynik sporządził wniosek na odznaczenie orderem „Virtuti Militari”, w którym napisał: „dnia 7 czerwca 1920 baon otrzymał rozkaz zaatakowania Hermanowicz. Na wschód od folwarku Podolszczyzna, w lasku odrzucony w poprzednim dniu, nieprzyjaciel zgromadził nocą znaczne siły i umocnił linię lasu około 20 karabinami maszynowymi. Po walce ogniowej poprowadził kpt. Chodźko swój batalion do ataku na bagnety, przy czym wzięto 37 jeńców i 5 karabinów maszynowych. Brawura i szybka orientacja kpt.