Historia (ciąg dalszy) Do XIX w. Brudzice były majątkiem, którego właścicielem był pan Brudzewski. Od początku XX wieku właścicielem tegoż majątku był Maks Rotberg, a administratorem Bronisław Rogowski, aż do II wojny światowej. W latach 1939–1945 Brudzice należały do Generalnego Gubernatorstwa, którego gubernatorem był Hans Frank i dystryktu (województwa) Radom. W tym czasie każdy obywatel w wiosce posiadał kenkartę – odpowiednik dowodu osobistego. W okresie międzywojennym szkoła mieściła się w chałupach u pana Walentego Jarosa oraz Wojciecha Ślęzaka. Ciekawostką może być informacja, że na terenie miejscowości Brudzice urodził się 4 stycznia 1903 r. dowódca batalionu Stefan Golędzinowski – pseudonim Golski. Był uczestnikiem I i II wojny światowej. Walczył w Powstaniu Warszawskim, po upadku którego trafił do niewoli niemieckiej. Został odznaczony Krzyżem Walecznych we wrześniu 1944 r. Dawniej Brudzice wyglądały inaczej niż obecnie. Domy i budynki gospodarcze były drewniane i kryte słomą. Drogi były piaszczyste i wyłożone kamieniem. Częste pożary przyczyniły się do tego, że wielu gospodarzy odbudowało stodoły na gruncie po przeciwnej stronie drogi. Mniej zwarta zabudowa zabezpieczała przed szybkim rozprzestrzenianiem się ognia. Inne były także warunki mieszkalne. Izby były niskie i ciemne, a podłogi gliniane.