U-569 – niemiecki okręt podwodny typu VIIC z okresu II wojny światowej. Wyporność U-Boota wynosiła 769 ton w położeniu nawodnym i 871 ton pod wodą, a jego główną bronią było 14 torped o kalibrze 533 mm, wystrzeliwanych z pięciu wewnętrznych wyrzutni. Jednostka rozwijała na powierzchni maksymalną prędkość 17,6 węzła, jej zasięg przy prędkości 10 węzłów wynosił 8500 Mm.
Okręt został zwodowany 20 marca 1941 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, a 8 maja 1941 roku wcielono go do służby w Kriegsmarine. Pływając w składzie U-569 odbył dziewięć patroli bojowych, podczas których zatopił jeden statek o pojemności 984 BRT oraz uszkodził jeden statek o pojemności 4458 BRT. U-Boot został samozatopiony 22 maja 1943 roku na wschód od Nowej Fundlandii, po ciężkim uszkodzeniu bombami głębinowymi przez amerykańskie samoloty z lotniskowca eskortowego USS „Bogue” (CVE-9).
Projekt i budowa
Jednostki typu VIIC były kolejnym ewolucyjnym ulepszeniem najliczniej budowanych w Niemczech okrętów typu VII. Poprzednik – typ VIIB – miał zbyt mały zasięg i za mało miejsca pod pokładem, by można było zainstalować sonar. Opracowany w 1938 roku projekt nowego okrętu różnił się od poprzedniej wersji m.in.