Na emigracji hrabia osiadł początkowo w Lugano, gdzie znalazło schronienie wielu arystokratów z Europy Środkowej. Mimo utraty majątku, w Szwajcarii żył na stosunkowo wysokim poziomie, prawdopodobnie dzięki zgromadzonym funduszom rodowym i wsparciu rodzin spowinowaconych. Co znamienne, Donnersmarckowie zachowali przedwojenne polskie paszporty i nadal posługiwali się nimi na obczyźnie – podkreślając tym samym swoją odrębną od Niemców tożsamość i lojalność wobec dawnej ojczyzny. Łazarz V utrzymywał też więź z pozostawionym Śląskiem. W 1960 roku, już jako emigrant, przekazał znaczące środki finansowe na uroczystości 50-lecia istnienia Ochotniczej Straży Pożarnej w Nakle Śląskim.
Ostatnie lata życia spędził w Szwajcarii. Przeniósł się do Lucerny, gdzie mieszkał do śmierci. Zmarł 10 października 1991 roku w Lucernie, przeżywszy 89 lat. Jego żona Maria Franziska dożyła roku 1997, a oboje zostali pochowani poza rodzinnym Śląskiem.
Znaczenie historyczne i dziedzictwo Hrabia Łazarz V zapisał się w historii jako ostatni przedstawiciel swego rodu na Górnym Śląsku – wraz z jego ucieczką w 1945 r.