Mimo znacznej przewagi Rosjan, miasto udało się obronić. Niemałą zasługę w tym sukcesie miała 1 DK, która zaatakowała skrzydło nacierających wojsk rosyjskich. Trzydniowa bitwa zyskała w bułgarskiej historiografii miano „Dobrickiej epopei”.
W tym czasie 4 Preslawska DP i 1 BP z 1 Sofijskiej DP podeszły do twierdzy w Tutrakanie i 5 września uderzyły na rumuńskie pozycje. Główne uderzenie wykonano na wysokości V i VI fortu. O 13.30 Bułgarzy opanowali pierwszy fort, wkrótce potem drugi, a następnie dwa kolejne. Rankiem 6 września oddziały bułgarskie wznowiły natarcie i opanowały drugą linię rumuńskiej obrony. Do niewoli wzięto 480 oficerów i 25 000 żołnierzy rumuńskich.
W wyniku poniesionych niepowodzeń pod Dobriczem i Tutrakanem wojska rosyjsko-rumuńskie wycofały się na przygotowaną zawczasu linię obrony – tak zwaną „pozycję kubadinską”. Podążająca za nimi 3 Armia podjęła w dniach 17–19 września próbę jej przełamania z marszu. Natarcie zakończyło się niepowodzeniem. 19 października o 6.30 oddziały 3 Armii podjęły drugą próbę opanowania umocnień pozycji kubadinskiej. Od wschodu nacierała grupa dowodzona przez gen. mjr. Todora Dymitrowa Kantardżijewa w składzie: 1 DK, niemiecka 217 DP, Brygada „Bode” oraz jednostki warneńskiego umocnionego punktu i Brygada Piechoty z 6 Bdinskiej DP.