Stanisław Domański pseud. „Cezary” (ur. 10 maja 1914 w Strzyżowicach koło Opatowa, zm. 10 marca 1946) – polski duchowny rzymskokatolicki, ksiądz, kapelan oraz żołnierz podziemia niepodległościowego w czasie II wojny światowej, oficer Armii Krajowej.
Życiorys Pochodził z rodziny chłopskiej. Był najstarszym dzieckiem Filipa i Anny z domu Ozdoba. Miał dwójkę rodzeństwa. Uczęszczał do Szkoły Powszechnej w Strzyżowicach i w Mydłowie, a następnie kontynuował naukę w Gimnazjum im. Bartosza Głowackiego w Opatowie.
Był członkiem Związku Harcerstwa Polskiego.
W 1934 wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu. Święcenia kapłańskie otrzymał 11 czerwca 1939 z rąk bpa Jana Kantego Lorka i skierowany został jako wikariusz do parafii w Siennie.
Od stycznia 1945 związany był z organizacją „NIE”, prowadzącą działalność w ramach tzw. drugiej konspiracji. W maju 1945 związał się z Ruchem Oporu Armii Krajowej, stając na czele około 40-osobowego oddziału ROAK w Siennie (jego zastępcą do spraw operacyjnych była Jan Wiśniewski pseud. „Sęp”). Grupa „Cezarego” dokonała między innymi kilku akcji rozbrojenia posterunków MO w Borii i Siennie. W związku z rozpracowaniem, jego grupy przez UB, ks. Domański z kilkoma współpracownikami, ukrywał się krótki czas na Śląsku. W marcu 1946 powrócił w rodzinne strony.