Od lipca 1920 kierowała Wydziałem Opieki Głównej Kwaterze Żeńskiej, który opiekował się harcerkami i harcerzami ewakuowanymi z Kresów Wschodnich oraz pomocą ewakuowanej ludności. W sierpniu 1920 podczas plebiscytu na Śląsku była członkinią zarządu Sekcji Żeńskiej i instruktorką Inspektoratu Harcerskiego Górnego Śląska przy Polskim Komisariacie Plebiscytowym. W 1921 była komendantką obozu żeńskiego w czasie I Zjazdu Kół Starszego Harcerstwa pod Ostrowem i członkinią Narodowej Rady Harcerskiej. W latach 1921–1922 kierowała Kształceniem Przodownic w Głównej Kwaterze Żeńskiej. Na Śląsku została do marca 1921.

W 1915 zaczęła na Uniwersytecie Jagiellońskim studia chemiczne. Po trzech latach przeniosła się na Uniwersytet Lwowski, a potem na Uniwersytet Warszawski. W 1918 na lwowskiej uczelni, jako studentka IV roku, została asystentką Stanisława Bądzyńskiego. W latach 1919–1924 była starszą asystentką w Zakładzie Chemii Fizjologicznej Wydziału Lekarskiego UW. W 1923 uzyskała tytuł doktorski z chemii. Po dwuletnim kursie (chemia i wychowanie fizyczne) dostała dyplom nauczycielski. W 1924 wyjechała do Torunia, gdzie jej mąż Jerzy Blauth, za którego wyszła w 1924, dostał pracę w banku. Przez rok uczyła w Żeńskim Seminarium Nauczycielskim chemii.