Historia Islandii – dzieje wyspy, narodu i państwa islandzkiego od średniowiecza do późnej nowoczesności.
Najwcześniejsze informacje o bytowaniu ludzi na wyspie pochodzą z VIII w., kiedy to przebywali tu irlandzcy mnisi (anachoreci). zwani później przez Islandczyków papar (l. poj. papi). Jeszcze przed tymi mnichami, bo w IV w. p.n.e., do islandzkich brzegów miał dopłynąć Pyteasz z Massalii, nie uwierzono mu jednak i wyśmiewano go przez stulecia z racji tego, iż utrzymywał, że w odkrytej przez niego krainie podczas letniego przesilenia w porze nocnej widoczne jest słońce. 870–930 kraj został zasiedlony przez mieszkańców Norwegii głównie z południowo-zachodniej, jak potomkowie znanego Björna Buna, czasem północnej, a w bardzo małej liczbie ze wschodniej, jak również z Hebrydów, Szetlandów, Orkadów oraz z Wysp Brytyjskich (Normanów), zwłaszcza Szkocji i Irlandii.. Ci ostatni zabrali też ze sobą, jako niewolników i niewolnice, Celtów i Piktów. Początkowo (930–1262) samodzielne państwo o ustroju demokracji wiecowej, w której prawo głosu miało jednak tylko 39 wodzów (goðar, l. poj. goði), którzy na dodatek nie pochodzili z demokratycznych wyborów, i dwaj biskupi – pozbawionej wykonawczej władzy centralnej i terytorialnej oraz poza dziesięciną i niewielkim podatkiem podróżnym wolnej od podatków.. W 1000 r.