Antonina Pisarczyk (ur. 23 maja 1907 w Kokandzie, zm. 6 stycznia 1995 w Milanówku) – sowiecka etnografka, iranistka, językoznawczyni polskiego pochodzenia, badaczka folkloru uzbeckiego i tadżyckiego, współtwórczyni tadżyckiej etnografii.
Życiorys Przyszła na świat w rodzinie o polsko-białoruskich korzeniach jako córka Konstantyna Adamowicza Pisarczyka, mierniczego, oraz Marii z Jasiewiczów, guwernantki i nauczycielki m.in. języka francuskiego. Jej ojciec w XIX wieku zesłany przez władze rosyjskie w głąb Rosji. Zamieszkał na terenie dzisiejszego Uzbekistanu. Według innej wersji Pisarczykowie przenieśli się do Uzbekistanu z Białorusi w poszukiwaniu pracy. Pisarczykowie mieli, oprócz Antoniny, troje dzieci: jej starszą siostrę Marię, ekonomistkę, młodszą Jadwigę, geolożkę, oraz młodszego od Antoniny Konstantyna, Inżyniera melioracji. Antonina Pisarczyk wielokrotnie podkreślała swoje polskie korzenie i polską narodowość.
W 1924 ukończyła Gimnazjum Żeńskie w Kokandzie. Zaczęła studiować iranistykę w Instytucie Etnograficzno-Językoznawczym przy Wydziale Wschodnim Państwowego Uniwersytetu Środkowej Azji w Taszkencie.