Studia, które uzupełniała wykładami z zakresu dwóch specjalności będących częścią studiów islamistycznych (arabistyki i turkologii), skończyła w 1929 z tytułem etnografki-językoznawczyni.
Największy wpływ wywarł na nią wykładowca Michaił Stiepanowicz Andriejew. Z jego inspiracji zajęła się etnografią Azji Środkowej i zaczęła pracę terenową. W 1926 w północnym Tadżykistanie badała pracę kobiet. W 1928, mieszkając w Bucharze w domu byłego emirskiego urzędnika, nauczyła się języka tadżyckiego i poznawała tradycyjne życie dawnych elit w zmieniających się warunkach społeczno-ekonomicznych tej części ZSRR. Rozpoczęła też pracę w Kulabie m.in. jako kierowniczka klubu kobiecego. Angażowała się w działania na rzecz zrzucenia przez Tadżyczki parandży – tradycyjnej zasłony.
W 1931, z powodu ucieczki do Afganistanu męża Siergieja G. Sołowowa, poślubionego w 1930 lekarza (ewentualnie oficera), została czasowo zatrzymana. Zadeklarowała, że nie opuści terytorium Tadżyckiej SRR, ale wkrótce została aresztowana i spędziła w więzieniu 1,5 roku. Później, do końca pobytu w ZSRR, była nadzorowana przez lokalne służby bezpieczeństwa. Po powrocie do Uzbekistanu, dzięki m.in. rekomendacji M. Andriejewa, w 1935 zaczęła pracę w nowo otwartym oddziale sztuki środkowoazjatyckiej Muzeum Sztuki Uzbekistanu w Taszkencie.