Fakto- i fotograficznie dokumentowała tradycyjne budownictwo drewniane w Taszkencie, nabywała do muzeum detale architektoniczne. W 1936 wyjechała z M. Andriejewem na kilkumiesięczną wyprawę naukową do Chiwy i Buchary, skąd przywiozła wytwory rzemiosła ludowego (hafty, wyroby z metalu i drewna) oraz wykonała bogatą dokumentację fotograficzną. Wyniki badań opisała w 1937 w czasopiśmie „Arhitektura SSSR”, łącząc w tekście pt. Žiloj gorodskoj dom Buhary i Hivy informacje historyczne i etnograficzne. W 1937 wyprawiła się z Andriejewem do Nur-Aty. Dokumentowała rzemiosło kobiece, szczególnie krawiectwo i hafciarstwo. W 1938 w Nur-Acie prowadziła badania nad tradycyjnym ubiorem, co pozwoliło jej zrekonstruować ewolucję stroju kobiecego i opisać jego zróżnicowanie w zależności od statusu społecznego czy majątkowego. Owocem badań prowadzonych w latach 1937–1940 była monografia opublikowana w 2003 w Duszanbe staraniem uczennicy Pisarczyk, Nawrasy Babajewej, jako Odežda tadžikov Nurata. W czasie wyprawy ratowała i opisywała zabytki ze zniszczonych meczetów i chanak sufickich w Uzbeckiej SRR.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Antonina Pisarczyk · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.